Oczekiwania sukcesu i porażki u osób upośledzonych umysłowo

W tej sytuacji więcej danych przemawia za drugą interpretacją wyników D. Y. Lee i współpracowników. Interpretacja ta jest bardziej zgodna z wynikami badań Ziglera, a także z wynikami badań nad sposobami postępowania osób sprawnych intelektualnie w stosunku do osób upośledzonych. Wyniki ti przedstawiłem w poprzednim paragrafie.

Czytaj dalej Oczekiwania sukcesu i porażki u osób upośledzonych umysłowo

Wskazówki odnośnie organizacji zajęć kulturalnych

Zapewnienie szerokim kręgom dzieci i młodzieży możliwości korzystania z zajęć sportowych jest jednym z podstawowych obowiązków dorosłych. Zajęcia sportowe muszą być tak prowadzone, aby w jak największym stopniu zainteresować uczestników sprawnością fizyczną oraz zaszczepić im nawyki indywidualnej, systematycznej pracy nad sobą.

Czytaj dalej Wskazówki odnośnie organizacji zajęć kulturalnych

Niewiadome przy pracy centralnego układu nerwowego

Dlaczego u dzieci z Downem napotykamy dodatnią jonizację w takich aż ilościach? Dlaczego łapią ją pozostałe wrażliwsze dzieci? A może mają jej tyle samo, co każdy inny człowiek, tylko ich „mechanizmy mózgowe” są wrażliwsze na tę samą ilość? Na pytanie to nie da się dziś odpowiedzieć.

Czytaj dalej Niewiadome przy pracy centralnego układu nerwowego

WYNIKI WALKI Z SYTUACJAMI STRESOWYMI CZ. II

Warto o tym wiedzieć, że tradycyjne, klasyczne wykształcenie lekarskie koncentrowało się na diagnozie i leczeniu chorób fizycznych. Leczenie chirurgiczne i farmakologiczne gra więc nadal pierwsze skrzypce w leczeniu pacjentów, wliczając w to również leczenie farmakologiczne sytuacji konfliktowych. Lekarz podejmujący się leczenia psychoterapeutycznego, powinien otrzymać więc specjalny trening w tym kierunku. To przecież nie jest, jak niektórzy twierdzą czyste gadanie. Jest to wysokospecjalistyczna dziedzina wiedzy wymagająca wieloletniego treningu. Inne przeszkody stojące na drodze do sukcesu leczniczego to:

Czytaj dalej WYNIKI WALKI Z SYTUACJAMI STRESOWYMI CZ. II

TRENING BEHAWIORALNY OSÓB UPOŚLEDZONYCH UMYSŁOWO

Podana wyżej charakterystyka treningu behawioralnego jako metody oddziaływań rehabilitacyjnych wobec upośledzonych umysłowo nie wyczerpuje całości zagadnienia. W jej ramach istnieje wiele innych systemów oddziaływań, które można porządkować na różne sposoby. Od wołują się one do różnych teorii uczenia się – od teorii warunkowania klasycznego do teorii modelowania. Różnice polegają także na uwzględnianiu odmiennych typów zachowania, których dotyczy trening. Szczególnie należy podkreślić, że w tym podejściu w takim samym stopniu zwraca się uwagę na wytwarzanie nowych, pożądanych społecznie zachowań i na eliminowanie zachowań istniejących, które jednak – z punktu widzenia przystosowania do otoczenia – można uznać za niekorzystne (R. D. Cox, W. B. Gunn 1980, F. W. Gibson, P. S. Lawrence, R. O. Nelson 1976, R. Sp raf kin, N. J. G e r- shaw, A. Goldstein 1980 i inni).

Czytaj dalej TRENING BEHAWIORALNY OSÓB UPOŚLEDZONYCH UMYSŁOWO

Trochę informacji o fizyce – kontynuacja

Pozwoliłem sobie zacytować obszerne fragmenty Wernera Heisenberga z jego książki Ponad granicami (Warszawa 1985), dlatego że niezwykle precyzyjnie wyraził to, przez co fizyka już przeszła, a co medycyna ma jeszcze przed sobą. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że bioterapia jest zarówno dla fizyków, biologów i (choćby nie wiem, jak usilnie się przed tym wzbraniali) także dla lekarzy – nowym lądem. To prawdziwa terra incognita. ,,W nauce można zdobyć nowy ląd chyba tylko wtedy, gdy w decydującym momencie jest się gotowym do porzucenia podstaw, na których opiera się dotychczasowa nauka i jakby do skoku w pustkę. Gdy wkracza się na rzeczywiście nowy ląd, może się zdarzyć, że trzeba nie tylko przyswajać nowe treści, lecz musi się zmienić strukturę myślenia, jeśli chce się zrozumieć to, co nowe. Do tego oczywiście wielu nie jest przygotowanych, albo nie jest zdolnych” (Werner Heisenberg: Część i całość, Warszawa 1987).

Czytaj dalej Trochę informacji o fizyce – kontynuacja

OKRESY ROZWOJU JEDNOSTKI CZ. II

Od chwili urodzenia rozwój jednostki dokonuje się nieustannie, ale nie przebiega równomiernie i jednokierunkowo. Najprostszym błędem jest pojmowanie psychiki dziecka jako miniatury psychiki człowieka dorosłego, oglądanie początków procesu w świetle jego wyników. Psychika dziecka jest czymś jakościowo odmiennym. W rozwoju psychicznym jednostki obserwujemy bowiem nie tylko narastanie ilościowe, ale i zmiany jakościowe. Procesy psychiczne nie tylko się rozrastają, ale i zmieniają. Wiemy, np. że małe dziecko nie wykazuje zupełnie uwagi dowolnej, jej pojawienie się jest jakościową zmianą w świadomości. Podobnie jest i w innych zakresach życia psychicznego. W zakresie pamięci następuje wzrost liczby zapamiętywanych zjawisk, a w pewnym momencie zaczyna występować pamięć logiczna, pamięć związków sensownych, która później rozrasta się daleko szybciej od pamięci obrazowej. U małego dziecka nie spotykamy objawów woli, mamy natomiast nieraz do czynienia z uporem. Pojawienie się woli wiąże się z wieloma przekształceniami w świadomości. To samo notujemy w dziedzinie myślenia.

Czytaj dalej OKRESY ROZWOJU JEDNOSTKI CZ. II

AMFOTERYCYNA B CZ. II

Chlorek sodowy zmniejsza nefrotoksyczność amfo tery cyny nawet u chorych bez zaburzeń gospodarki wodnej i sodowej. Branch (6) zaleca w dniu wstrzyknięcia amfoterycyny – jeśli jest to możliwe – podawanie 1 1 0,9% roztworu NaCl. Podczas leczenia i do kilku tygodni po odstawieniu leku może utrzymywać się kwasica pochodzenia nerkowego oraz nadmierna utrata potasu i magnezu. Około /3 chorych wymaga suplementacji potasu.

Czytaj dalej AMFOTERYCYNA B CZ. II

W. Dykcik i przeprowadzone przez niego badania – dalszy opis

Na jeszcze jeden ważny wynik badań W. Dykcika chciałbym zwrócić uwagę. Na podstawie przeprowadzonej ankiety z rodzicami dzieci sprawnych intelektualnie wykazał on, że wykluczają oni możliwość kontaktowania się własnych dzieci z upośledzonymi rówieśnikami. Dotyczy to szczególnie sytuacji nie podlegających kontroli i kontaktów w ich własnych domach. Tak więc generalny wniosek, jaki można sformułować na podstawie tych badań jest następujący: bezpośrednie kontakty dzieci normalnych i upośledzonych nie sprzyjają akceptowaniu dzieci upośledzonych przez ich sprawnych intelektualnie rówieśników.

Czytaj dalej W. Dykcik i przeprowadzone przez niego badania – dalszy opis